quas quia Pygmalion aevum per crimen agentes

viderat, offensus vitiis, quae plurima menti

femineae natura dedit, sine coniuge caelebs                      245

vivebat, thalamique diu consorte carebat.

interea niveum mira feliciter arte                                                                           

sculpsit ebur formamque dedit, qua femina nasci

nulla potest, operisque sui concepit amorem.

virginis est verae facies, quam vivere credas                       250

et, si non obstet reverentia, velle moveri:

ars adeo latet arte sua. miratur et haurit                                  

pectore Pygmalion simulati corporis ignes.

saepe manus operi temptantes admovet an sit

corpus, an illud ebur. nec adhuc ebur esse fatetur.             255

oscula dat reddique putat loquiturque tenetque,

et credit tactis digitos insidere membris                                                 

et metuit, pressos veniat ne livor in artus.

et modo blanditias adhibet, modo grata puellis

munera fert illi, conchas teretesque lapillos                         260

et parvas volucres et flores mille colorum

liliaque pictasque pilas et ab arbore lapsas                                                          

Heliadum lacrimas; ornat quoque vestibus artus,

dat digitis gemmas, dat longa monilia collo;

aure leves bacae, redimicula pectore pendent;                     265

cuncta decent. nec nuda minus formosa videtur.

conlocat hanc stratis concha Sidonide tinctis,                                                       

adpellatque tori sociam, adclinataque colla

mollibus in plumis tamquam sensura reponit.

festa dies Veneris tota celeberrima Cypro                              270

venerat, et pandis inductae cornibus aurum

conciderant ictae nivea cervice iuvencae,                                                            

turaque fumabant, cum munere functus ad aras

constitit et timide “si, di, dare cuncta potestis,

sit coniunx, opto”, - non ausus “eburnea virgo”                    275

dicere Pygmalion – “similis mea” dixit “eburnae.”

sensit, ut ipsa suis aderat Venus aurea festis,                                                       

vota quid illa velint, et, amici numinis omen,

flamma ter accensa est apicemque per aera duxit.

ut rediit, simulacra suae petit ille puellae                                280

incumbensque toro dedit oscula: visa tepere est;

admovet os iterum, manibus quoque pectora temptat:                                     

temptatum mollescit ebur positoque rigore

subsidit digitis ceditque, ut Hymettia sole

cera remollescit tractataque pollice multas                              285

flectitur in facies ipsoque fit utilis usu.

dum stupet et dubie gaudet fallique veretur,                                                      

rursus amans rursusque manu sua vota retractat;

corpus erat: saliunt temptatae pollice venae.

tum vero Paphius plenissima concipit heros                            290

verba, quibus Veneri grates agit, oraque tandem

ore suo non falsa premit, dataque oscula virgo                                         

sensit et erubuit timidumque ad lumina lumen

adtollens pariter cum caelo vidit amantem.

coniugio, quod fecit, adest dea, iamque coactis                        295

cornibus in plenum noviens lunaribus orbem

illa Paphon genuit, de qua tenet insula nomen.

Powered by liveSite Get your free site!